ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸਯੋਗ
ਅਥ ਪਂਚਮੋਧ੍ਯਾਯਃ
ਸ਼੍ਲੋਕ 1
ਅਰ੍ਜੁਨ ਉਵਾਚ |
ਸਂਨ੍ਯਾਸਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਕृष੍ਣ ਪੁਨਰ੍ਯੋਗਂ ਚ ਸ਼ਂਸਸਿ |
ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯ ਏਤਯੋਰੇਕਂ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ||੫-੧||
ਅਨੁਵਾਦ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਤੁਸੀਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਫਿਰ ਯੋਗ (ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਆਚਰਣ) ਦੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਦੇ ਹੋ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 2
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ |
ਸਂਨ੍ਯਾਸਃ ਕਰ੍ਮਯੋਗਸ਼੍ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਕਰਾਵੁਭੌ |
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਸਂਨ੍ਯਾਸਾਤ੍ਕਰ੍ਮਯੋਗੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ||੫-੨||
ਅਨੁਵਾਦ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਕਰਮ ਅਤੇ ਕਰਮਯੋਗ ਦਾ ਤਿਆਗ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹਨ; ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਰਮਯੋਗ ਸੰਨਿਆਸ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 3
ਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਨਿਤ੍ਯਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਯੋ ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਨ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ |
ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੁਖਂ ਬਨ੍ਧਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ||੫-੩||
ਅਨੁਵਾਦ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬਾਹਾਂ! ਝਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 4
ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਯੋਗੌ ਪृਥਗ੍ਬਾਲਾਃ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ |
ਏਕਮਪ੍ਯਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮ੍ਯਗੁਭਯੋਰ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਫਲਮ੍ ||੫-੪||
ਅਨੁਵਾਦ
ਬੱਚੇ, ਭਾਵ ਬਾਲ ਮਨ ਦੇ ਲੋਕ ਸਾਂਖਯ (ਸੰਨਿਆਸ) ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵਿਚ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 5
ਯਤ੍ਸਾਙ੍ਖ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ਯੋਗੈਰਪਿ ਗਮ੍ਯਤੇ |
ਏਕਂ ਸਾਙ੍ਖ੍ਯਂ ਚ ਯੋਗਂ ਚ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ||੫-੫||
ਅਨੁਵਾਦ
ਕਰਮਯੋਗੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਂਖ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ (ਅਸਰ ਵਿੱਚ) ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ (ਅਸਲ ਵਿੱਚ) ਉਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 6
ਸਂਨ੍ਯਾਸਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਤੁਮਯੋਗਤਃ |
ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਚਿਰੇਣਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ ||੫-੬||
ਅਨੁਵਾਦ
ਪਰ, ਹੇ ਬਲਵੰਤ! ਯੋਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੰਨਿਆਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 7
ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ |
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਪਿ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ||੫-੭||
ਅਨੁਵਾਦ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਵਿਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਅੰਤਹਕਰਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਸ਼੍ਲੋਕ 8 ਅਤੇ 9
ਨੈਵ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਰੋਮੀਤਿ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਨ੍ਯੇਤ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ |
ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਸ੍ਪृਸ਼ਞ੍ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਨਸ਼੍ਨਨ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਸ੍ਵਪਞ੍ਸ਼੍ਵਸਨ੍ ||੫-੮||
ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਵਿਸृਜਨ੍ਗृਹ੍ਣਨ੍ਨੁਨ੍ਮਿषਨ੍ਨਿਮਿषਨ੍ਨਪਿ |
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇषੁ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਇਤਿ ਧਾਰਯਨ੍ ||੫-੯||
ਅਨੁਵਾਦ
ਤੱਤ-ਵਿਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਖਣ, ਸੁਣਨ, ਛੂਹਣ, ਸੁੰਘਣ, ਖਾਣ, ਤੁਰਨ, ਸੌਣ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਵੇਲੇ ਸੋਚੇਗਾ (ਭਾਵ ਜਾਣਦਾ ਹੈ) ਕਿ “ਮੈਂ ਮਾਮੂਲੀ ਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ” ਬੋਲਣਾ, ਤਿਆਗਣਾ, ਮੰਨਣਾ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਅਤੇ ਬੰਦ ਕਰਨਾ, (ਉਹ) ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹਨ
ਸ਼੍ਲੋਕ 10
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਧਾਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰੋਤਿ ਯਃ |
ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਨ ਸ ਪਾਪੇਨ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਮਿਵਾਮ੍ਭਸਾ ||੫-੧੦||
ਅਨੁਵਾਦ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤਿਆਗ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ
ਸ਼੍ਲੋਕ 11
ਕਾਯੇਨ ਮਨਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕੇਵਲੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਪਿ |
ਯੋਗਿਨਃ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ||੫-੧੧||
ਅਨੁਵਾਦ
ਯੋਗੀ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮੋਹ ਤਿਆਗ ਕੇ ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ (ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ) ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਸ਼੍ਲੋਕ 12
ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਫਲਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨੈष੍ਠਿਕੀਮ੍ |
ਅਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਮਕਾਰੇਣ ਫਲੇ ਸਕ੍ਤੋ ਨਿਬਧ੍ਯਤੇ ||੫-੧੨||
ਅਨੁਵਾਦ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਕਾਮਨਾ ਵਿਚ ਬੱਝਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 13
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮਨਸਾ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਵਸ਼ੀ |
ਨਵਦ੍ਵਾਰੇ ਪੁਰੇ ਦੇਹੀ ਨੈਵ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ ਕਾਰਯਨ੍ ||੫-੧੩||
ਅਨੁਵਾਦ
ਮਨ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਵਦੁਆਰ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਹ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 14
ਨ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸृਜਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ |
ਨ ਕਰ੍ਮਫਲਸਂਯੋਗਂ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ||੫-੧੪||
ਅਨੁਵਾਦ
ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਨਾ ਤਾਂ ਕਰਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਰਿਆ, ਨਾ ਕਰਮ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਪਰ ਕੁਦਰਤ (ਸਭ ਕੁਝ) ਕਰਦੀ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 15
ਨਾਦਤ੍ਤੇ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਚੈਵ ਸੁਕृਤਂ ਵਿਭੁਃ |
ਅਜ੍ਞਾਨੇਨਾਵृਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤੇਨ ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤਵਃ ||੫-੧੫||
ਅਨੁਵਾਦ
ਵਿਭੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੁੰਨ ਕਰਮ; (ਪਰ) ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੇ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਸ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹਨ
ਸ਼੍ਲੋਕ 16
ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤੁ ਤਦਜ੍ਞਾਨਂ ਯੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ |
ਤੇषਾਮਾਦਿਤ੍ਯਵਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍ ||੫-੧੬||
ਅਨੁਵਾਦ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 17
ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧਯਸ੍ਤਦਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਾਃ |
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਂ ਜ੍ਞਾਨਨਿਰ੍ਧੂਤਕਲ੍ਮषਾਃ ||੫-੧੭||
ਅਨੁਵਾਦ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਉਸ (ਪਰਮਾਤਮਾ) ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤਮ ਟੀਚਾ ਉਹ (ਬ੍ਰਹਮ) ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਪੁਨਰ-ਜਨਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਰਥਾਤ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ
ਸ਼੍ਲੋਕ 18
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਨਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਗਵਿ ਹਸ੍ਤਿਨਿ |
ਸ਼ੁਨਿ ਚੈਵ ਸ਼੍ਵਪਾਕੇ ਚ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ||੫-੧੮||
ਅਨੁਵਾਦ
(ਅਜਿਹੇ ਹਨ) ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ, ਹਾਥੀ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਡਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇਖਦੇ ਹਨ
ਸ਼੍ਲੋਕ 19
ਇਹੈਵ ਤੈਰ੍ਜਿਤਃ ਸਰ੍ਗੋ ਯੇषਾਂ ਸਾਮ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਨਃ |
ਨਿਰ੍ਦੋषਂ ਹਿ ਸਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ||੫-੧੯||
ਅਨੁਵਾਦ
ਇਹ ਸੰਜੋਗ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਿਤ ਹਨ
ਸ਼੍ਲੋਕ 20
ਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਯੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍ |
ਸ੍ਥਿਰਬੁਦ੍ਧਿਰਸਮ੍ਮੂਢੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ੍ਥਿਤਃ ||੫-੨੦||
ਅਨੁਵਾਦ
ਸਥਿਰ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭਰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਕੋਈ ਅਣਸੁਖਾਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਸ਼੍ਲੋਕ 21
ਬਾਹ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇष੍ਵਸਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵਿਨ੍ਦਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਯਤ੍ਸੁਖਮ੍ |
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸੁਖਮਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ||੫-੨੧||
ਅਨੁਵਾਦ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅੰਤਹਕਰਣ ਬਾਹਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ ਉਹ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 22
ਯੇ ਹਿ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਜਾ ਭੋਗਾ ਦੁਃਖਯੋਨਯ ਏਵ ਤੇ |
ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਵਨ੍ਤਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨ ਤੇषੁ ਰਮਤੇ ਬੁਧਃ ||੫-੨੨||
ਅਨੁਵਾਦ
ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, (ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ) ਸੁਮੇਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹੈ ਇੱਕ ਸੂਝਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਮਾਣਦਾ
ਸ਼੍ਲੋਕ 23
ਸ਼ਕ੍ਨੋਤੀਹੈਵ ਯਃ ਸੋਢੁਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰੀਰਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ |
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੋਦ੍ਭਵਂ ਵੇਗਂ ਸ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਸੁਖੀ ਨਰਃ ||੫-੨੩||
ਅਨੁਵਾਦ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ (ਸਹੀ) ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 24
ਯੋऽਨ੍ਤਃਸੁਖੋऽਨ੍ਤਰਾਰਾਮਸ੍ਤਥਾਨ੍ਤਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰੇਵ ਯਃ |
ਸ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੋऽਧਿਗਚ੍ਛਤਿ ||੫-੨੪||
ਅਨੁਵਾਦ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਤਰ ਆਤਮੇ ਸੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਰਵਾਣ ਭਾਵ ਅੰਤਮ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਲੋਕ 25
ਲਭਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਵਾਣਮृषਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਲ੍ਮषਾਃ |
ਛਿਨ੍ਨਦ੍ਵੈਧਾ ਯਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃ ||੫-੨੫||
ਅਨੁਵਾਦ
ਉਹ ਸਾਧੂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ-ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਲਿਆਣ ਵਿਚ ਹੀ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ
ਸ਼੍ਲੋਕ 26
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਯਤਚੇਤਸਾਮ੍ |
ਅਭਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ||੫-੨੬||
ਅਨੁਵਾਦ
ਮੋਕਸ਼ (ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ) ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਜੋ ਕਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਸੰਤੁਲਿਤ ਮਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ
ਸ਼੍ਲੋਕ 27 ਅਤੇ 28
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹਿਰ੍ਬਾਹ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਤਰੇ ਭ੍ਰੁਵੋਃ |
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਸਮੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਸਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਚਾਰਿਣੌ ||੫-੨੭||
ਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮੁਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਰਾਯਣਃ |
ਵਿਗਤੇਚ੍ਛਾਭਯਕ੍ਰੋਧੋ ਯਃ ਸਦਾ ਮੁਕ੍ਤ ਏਵ ਸਃ ||੫-੨੮||
ਅਨੁਵਾਦ
ਬਾਹਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਰੱਖਣਾ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਭਰਵੱਟਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਨਾਵਾਯੂ ਨੂੰ ਨਾਸਿਕ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਾ ਬਰਾਬਰ ਕਰਨਾ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਜਿਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਮਨਾ, ਡਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹੈ
ਸਿਰਫ਼ ਪਡ਼੍ਹਨ ਤੋਂ ਵੱਧ -
ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵੀਡੀਓ ਬਣਾਓ।
ਪਵਿੱਤਰ ਆਇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁੰਦਰ, ਸਿਨੇਮਾਈ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਬਦਲੋ। ਆਪਣੀ ਪਿਛੋਕਡ਼ ਚੁਣੋ, ਜਪ ਦੇ ਆਡੀਓ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਫਾਰਮੈਟ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਓ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਲਈ ਐਪ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰੋ
- ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੀ ਪਿਛੋਕਡ਼ ਕਲਾਕਾਰੀ
- ਸਿੰਕਡ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਅਰਥ ਪਾਠ
- ਡੁੱਬਣ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ
ਡੂੰਘੇ ਵਿਸਰਜਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰੋ
ਸੰਪੂਰਨ ਗੀਤ ਦੇ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਸਕਰਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਿਨੇਮਾਈ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ, ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਅਨੁਵਾਦ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰ।