কৰ্মযোগ
অথ তৃতীয়োহধ্যায়ঃ
শ্লোক ১
অৰ্জুন উবাচ |
জ্যায়সী চেৎকৰ্মণস্তে মতা বুদ্ধিৰ্জনাৰ্দন |
তৎকিং কৰ্মণি ঘোৰে মাং নিযোজয়সি কেশব ||৩-১||
অনুবাদ
অৰ্জুনে ক’লে— হে জনাৰ্দন, যদি আপোনাৰ মতে কৰ্মতকৈ জ্ঞান শ্ৰেষ্ঠ, তেন্তে হে কেশৱ, আপুনি মোক এই ভয়ংকৰ কৰ্মত কিয় প্ৰবৃত্ত কৰাইছে?
শ্লোক ২
ব্যামিশ্রেণেব বাক্যেন বুদ্ধিং মোহয়সীব মে |
তদেকং বদ নিশ্চিত্য যেন শ্রেয়োহমাপ্তুয়াম্ ||৩-২||
অনুবাদ
আপোনাৰ এই মিশ্ৰিত বাক্যই মোৰ বুদ্ধিক যেন মোহিত কৰিছে। গতিকে আপুনি মোক নিশ্চিতভাৱে সেই এটা পথ কওক, যাৰ দ্বাৰা মই পৰম শ্ৰেয় লাভ কৰিব পাৰোঁ।
শ্লোক ৩
শ্রীভগবানুবাচ |
লোকেস্মিন দ্ববিধা নিষ্ঠা পুরা প্রোক্তা ময়ানঘ |
জ্ঞানযোগেন সাংখ্যানাং কর্মযোগেন যোগিনাম্ ||৩-৩||
অনুবাদ
শ্ৰীভগৱানে ক’লে— হে নিষ্পাপ অৰ্জুন, এই সংসাৰত মই পূৰ্বতে দুই প্ৰকাৰৰ নিষ্ঠাৰ কথা কৈছোঁ। জ্ঞানযোগীসকলৰ বাবে জ্ঞানযোগ আৰু কৰ্মযোগীসকলৰ বাবে কৰ্মযোগ।
শ্লোক ৪
ন কৰ্মণামনাৰম্ভান্নৈষ্কৰ্ম্যং পুৰুষোশ্নুতে |
ন চ সংন্যসনাদেব সিদ্ধিং সমধিগচ্ছতি ||৩-৪||
অনুবাদ
কৰ্ম নকৰাকৈ মানুহে নৈষ্কৰ্ম্য অৱস্থা লাভ কৰিব নোৱাৰে, আৰু কেৱল কৰ্ম ত্যাগ কৰা মাত্ৰেই সিদ্ধি লাভ কৰিব নোৱাৰে।
শ্লোক ৫
ন হি কশ্চিৎক্ষণমপি জাতু তিষ্ঠত্যকৰ্মকৃৎ |
কাৰ্যতে হ্যবশঃ কৰ্ম সৰ্বঃ প্ৰকৃতিজৈৰ্গুণৈঃ ||৩-৫||
অনুবাদ
কোনো মানুহেই ক্ষন্তেকৰ বাবেও কৰ্ম নকৰাকৈ থাকিব নোৱাৰে, কাৰণ প্ৰকৃতিজাত গুণসমূহৰ দ্বাৰা পৰবশ হৈ সকলোৱে কৰ্ম কৰিবলৈ বাধ্য হয়।
শ্লোক ৬
কৰ্মেন্দ্ৰিয়াণি সংযম্য য আস্তে মনসা স্মৰন্ |
ইন্দ্ৰিয়াৰ্থান্বিমূঢ়াত্মা মিথ্যাচাৰঃ স উচ্যতে ||৩-৬||
অনুবাদ
যি মূঢ় বুদ্ধিসম্পন্ন ব্যক্তিয়ে কৰ্মেন্দ্ৰিয়সমূহক সংযত কৰি মনত ইন্দ্ৰিয়ৰ বিষয়সমূহৰ চিন্তা কৰি থাকে, তেওঁক মিছাচাৰী বা ভণ্ড বুলি কোৱা হয়।
শ্লোক ৭
যস্ত্বিন্দ্ৰিয়াণি মনসা নিয়ম্যাৰভতেৰ্জুন |
কৰ্মেন্দ্ৰিয়ৈঃ কৰ্মযোগমসক্তঃ স বিশিষ্যতে ||৩-৭||
অনুবাদ
কিন্তু হে অৰ্জুন, যি ব্যক্তিয়ে মনৰ দ্বাৰা ইন্দ্ৰিয়সমূহক নিয়ন্ত্ৰণ কৰি আসক্তিহীন হৈ কৰ্মেন্দ্ৰিয়ৰ দ্বাৰা কৰ্মযোগৰ আচৰণ কৰে, তেৱেঁই শ্ৰেষ্ঠ।
শ্লোক ৮
নিয়তং কুৰু কৰ্ম ত্বং কৰ্ম জ্যায়ো হ্যকৰ্মণঃ |
শৰীৰযাত্ৰাপি চ তে ন প্ৰসিদ্ধ্যেদকৰ্মণঃ ||৩-৮||
অনুবাদ
তুমি তোমাৰ নিৰ্ধাৰিত কৰ্ম কৰা, কিয়নো কৰ্ম নকৰাতকৈ কৰ্ম কৰাই শ্ৰেষ্ঠ। কৰ্ম নকৰিলে তোমাৰ শৰীৰ যাত্ৰাও নিৰ্বাহ নহ’ব।
শ্লোক ৯
যজ্ঞাৰ্থাৎকৰ্মণোহন্যত্ৰ লোকোহয়ং কৰ্মবন্ধনঃ |
তদৰ্থং কৰ্ম কৌন্তেয় মুক্তসঙ্গঃ সমাচৰ ||৩-৯||
অনুবাদ
যজ্ঞৰ অৰ্থে কৰা কৰ্মৰ বাহিৰে আন সকলো কৰ্মই মানুহক সংসাৰৰ বন্ধনত পেলায়। সেয়ে হে কৌন্তেয়, আসক্তি ত্যাগ কৰি যজ্ঞৰ নিমিত্তে কৰ্ম কৰা।
শ্লোক ১০
সহযজ্ঞাঃ প্ৰজাঃ সৃষ্ট্বা পুৰোবাচ প্ৰজাপতিঃ |
অনেন প্ৰসবিষ্যধ্বমেষ বোস্ত্বিষ্টকামধুক্ ||৩-১০||
অনুবাদ
সৃষ্টিৰ আৰম্ভণিতে প্ৰজাপতিয়ে যজ্ঞৰ সৈতে প্ৰজাসকলক সৃষ্টি কৰি ক’লে— এই যজ্ঞৰ দ্বাৰা তোমালোকে বৃদ্ধি পোৱা, এই যজ্ঞ তোমালোকৰ সকলো কামনা পূৰণ কৰোঁতা হওক।
শ্লোক ১১
দেবান্ভাবয়তানেন তে দেবা ভাবয়ন্তু বঃ |
পৰস্পৰং ভাবয়ন্তঃ শ্রেয়ঃ পৰমবাপ্স্যথ ||৩-১১||
অনুবাদ
তোমালোকে এই যজ্ঞৰ দ্বাৰা দেৱতাসকলক সন্তুষ্ট কৰা আৰু দেৱতাসকলে তোমালোকক সন্তুষ্ট কৰক। এনেদৰে পৰস্পৰৰ কল্যাণ সাধন কৰি তোমালোকে পৰম শ্ৰেয় লাভ কৰিবা।
শ্লোক ১২
ইষ্টান্ভোগান্হি বো দেবা দাস্যন্তে যজ্ঞভাবিতাঃ |
তৈৰ্দ্দত্তানপ্ৰদায়ৈভ্যো যো ভুঙক্তে স্তেন এব সঃ ||৩-১২||
অনুবাদ
যজ্ঞৰ দ্বাৰা সন্তুষ্ট দেৱতাসকলে তোমালোকক অভীষ্ট ভোগ প্ৰদান কৰিব। তেওঁলোকে দিয়া বস্তু তেওঁলোকক অৰ্পণ নকৰাকৈ যিয়ে ভোগ কৰে, তেওঁ নিশ্চিতভাৱে চোৰ।
শ্লোক ১৩
যজ্ঞশিষ্টাশিনঃ সন্তো মুচ্যন্তে সৰ্বকিৰ্বিষৈঃ |
ভুঞ্জতে তে ত্বঘং পাপা যে পচন্ত্যাত্মকাৰণাৎ ||৩-১৩||
অনুবাদ
যজ্ঞৰ অৱশিষ্ট অন্ন গ্ৰহণ কৰা সাধুসকল সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়। কিন্তু যিসকলে কেৱল নিজৰ বাবে অন্ন ৰান্ধে, তেওঁলোকে কেৱল পাপহে ভোজন কৰে।
শ্লোক ১৪
অন্নাদ্ভৱন্তি ভূতানি পৰ্জন্যাদন্নসম্ভৱঃ |
যজ্ঞদ্ভৱতি পৰ্জন্যো যজ্ঞঃ কৰ্মসমুদ্ভৱঃ ||৩-১৪||
অনুবাদ
অন্নৰ পৰা প্ৰাণীৰ সৃষ্টি হয়, বৃষ্টিৰ পৰা অন্নৰ উৎপত্তি হয়। যজ্ঞৰ পৰা বৃষ্টি হয় আৰু যজ্ঞ কৰ্মৰ পৰা উৎপন্ন হয়।
শ্লোক ১৫
কৰ্ম ব্ৰহ্মোদ্ভৱং বিদ্ধি ব্ৰহ্মাক্ষৰসমুদ্ভৱম্ |
তস্মাৎসৰ্বগতং ব্ৰহ্ম নিত্যং যজ্ঞে প্ৰতিষ্ঠিতম্ ||৩-১৫||
অনুবাদ
কৰ্মৰ উৎপত্তি বেদৰ পৰা আৰু বেদৰ উৎপত্তি পৰমাত্মাৰ পৰা। সেয়ে সৰ্বব্যাপী পৰমাত্মা সদায় যজ্ঞত প্ৰতিষ্ঠিত হৈ থাকে।
শ্লোক ১৬
এবং প্ৰৱৰ্তিতং চক্ৰং নানুবৰ্তয়তীহ যঃ |
অঘায়ুৰিন্দ্ৰিয়াৰামো মোঘং পাৰ্থ স জীৱতি ||৩-১৬||
অনুবাদ
হে পাৰ্থ, যিয়ে এই সংসাৰ চক্ৰৰ অনুৱৰ্তন নকৰে, ইন্দ্ৰিয়ৰ সুখত মগ্ন সেই পাপী ব্যক্তিৰ জীৱন বৃথা।
শ্লোক ১৭
যস্ত্বাত্মৰতিৰেৱ স্যাদাত্মতৃপ্তশ্চ মানৱঃ |
আত্মন্যেৱ চ সন্তুষ্টস্তস্য কাৰ্যং ন বিদ্যতে ||৩-১৭||
অনুবাদ
কিন্তু যি মানুহ আত্মাতেই ৰমণ কৰে, আত্মাতেই তৃপ্ত আৰু আত্মাতেই সন্তুষ্ট, তেওঁৰ বাবে কোনো কৰ্তব্য অৱশিষ্ট নাথাকে।
শ্লোক ১৮
নৈৱ তস্য কৃতেনাৰ্থো নাকৃতেনেহ কশ্চন |
ন চাস্য সৰ্বভূতেষু কশ্চিদৰ্থব্যপাশ্ৰয়ঃ ||৩-১৮||
অনুবাদ
সেই আত্মজ্ঞানী পুৰুষৰ বাবে এই সংসাৰত কৰ্ম কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই, কৰ্ম নকৰাৰো কোনো ক্ষতি নাই। তেওঁ কোনো প্ৰাণীৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল নহয়।
শ্লোক ১৯
তস্মাদসক্তঃ সততং কাৰ্যং কৰ্ম সমাচৰ |
অসক্তো হ্যাকৰন্কৰ্ম পৰমাপ্নোতি পূৰুষঃ ||৩-১৯||
অনুবাদ
সেয়ে তুমি সদায় আসক্তিহীন হৈ তোমাৰ কৰ্তব্য কৰ্ম কৰি থাকা। কাৰণ আসক্তিহীন হৈ কৰ্ম কৰা ব্যক্তিয়ে পৰমাত্মাক লাভ কৰে।
শ্লোক ২০
কৰ্মণৈৱ হি সংসিদ্ধিমাস্তিতা জনকাদয়ঃ |
লোকসংগ্ৰহমেৱাপি সম্পশ্যন্কৰ্তুমৰ্হসি ||৩-২০||
অনুবাদ
জনক আদি ৰজাসকলেও কৰ্মৰ দ্বাৰাই সিদ্ধি লাভ কৰিছিল। লোকৰ কল্যাণৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি তুমিও কৰ্ম কৰা উচিত।
শ্লোক ২১
যদ্যদাচৰতি শ্রেষ্ঠস্তত্তদেবেতৰো জনঃ |
স যৎপ্ৰমাণং কুৰুতে লোকস্তদনুৱৰ্ততে ||৩-২১||
অনুবাদ
শ্ৰেষ্ঠ ব্যক্তিয়ে যি আচৰণ কৰে, সাধাৰণ মানুহেও তাকেই অনুসৰণ কৰে। তেওঁ যি প্ৰমাণ বা আদৰ্শ স্থাপন কৰে, সমগ্ৰ লোকে তাকেই মানি চলে।
শ্লোক ২২
ন মে পাৰ্থাস্তি কৰ্তব্যং ত্ৰিষু লোকেষু কিঞ্চন |
নানৱাপ্তমৱাপ্তব্যং বৰ্ত এৱ চ কৰ্মণি ||৩-২২||
অনুবাদ
হে পাৰ্থ, তিনি লোকত মোৰ কোনো কৰ্তব্য নাই, পাবলগীয়া একো নাই, তথাপি মই কৰ্মত প্ৰবৃত্ত হৈ আছোঁ।
শ্লোক ২৩
যদি হ্যহং ন বৰ্তேயং জাতু কৰ্মণ্যতন্দ্ৰিতঃ |
মম বৰ্ত্মানুবৰ্তন্তে মনুষ্যাঃ পাৰ্থ সৰ্বশঃ ||৩-২৩||
অনুবাদ
হে পাৰ্থ, যদি মই সাৱধানে কৰ্মত প্ৰবৃত্ত নহওঁ, তেন্তে সকলো মানুহে মোৰ পথকে অনুসৰণ কৰিব।
শ্লোক ২৪
উৎসীয়দেয়ুৰিমে লোকা ন কুৰ্যাং কৰ্ম চেদহম্ |
সঙ্কৰস্য চ কৰ্তা স্যামুপহন্যামিমাঃ প্ৰজাঃ ||৩-২৪||
অনুবাদ
যদি মই কৰ্ম নকৰোঁ, তেন্তে এই সকলো লোক ধ্বংস হৈ যাব। মই বৰ্ণসংকৰৰ সৃষ্টি কৰিম আৰু এই প্ৰজাসকলৰ বিনাশৰ কাৰণ হ’ম।
শ্লোক ২৫
সক্তাঃ কৰ্মণ্যৱিদ্বাংসো যথা কুৰ্বন্তি ভাৰত |
কুৰ্যাদ্বিদ্বাংস্তথাসক্তশ্চিকীৰ্ষুৰ্লোকসংগ্ৰহম্ ||৩-২৫||
অনুবাদ
হে ভাৰত, অজ্ঞানীবোৰ যেনেকৈ আসক্ত হৈ কৰ্ম কৰে, জ্ঞানীসকলেও লোকসংগ্ৰহৰ বাবে আসক্তিহীন হৈ তেনেকৈয়ে কৰ্ম কৰা উচিত।
শ্লোক ২৬
ন বুদ্ধিভেদং জনয়েদজ্ঞানাং কৰ্মসঙ্গিনাম্ |
জোষয়েৎসৰ্ব্বকৰ্মাণি বিদ্বানযুক্তঃ সমাচৰন্ ||৩-২৬||
অনুবাদ
জ্ঞানী ব্যক্তিয়ে কৰ্মত আসক্ত অজ্ঞানীবোৰৰ বুদ্ধিত বিভ্ৰান্তি সৃষ্টি কৰিব নালাগে। তেওঁ নিজে কৰ্মত প্ৰবৃত্ত হৈ তেওঁলোককো কৰ্ম কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিব লাগে।
শ্লোক ২৭
প্ৰকৃতেঃ ক্ৰিয়মাণানি গুণৈঃ কৰ্মাণি সৰ্ব্বশঃ |
অহঙ্কাৰবিমূঢ়াত্মা কৰ্ত্তাহমিতি মন্যতে ||৩-২৭||
অনুবাদ
সকলো কৰ্ম প্ৰকৃতিৰ গুণৰ দ্বাৰা সম্পন্ন হয়। কিন্তু অহংকাৰত মোহিত হৈ মানুহে ভাবে যে 'ময়েই কৰ্তা'।
শ্লোক ২৮
তত্ত্বৱিত্তু মহাবাহো গুণকৰ্মবিভাগয়োঃ |
গুণা গুণেষু বৰ্তন্ত ইতি মত্বা ন সজ্জতে ||৩-২৮||
অনুবাদ
হে মহাবাহু, গুণ আৰু কৰ্মৰ বিভাগৰ তত্ত্ব জনা ব্যক্তিয়ে জানে যে গুণবোৰহে গুণত বৰ্তমান, সেয়ে তেওঁ আসক্ত নহয়।
শ্লোক ২৯
প্ৰকৃতেৰ্গুণসম্মূঢ়াঃ সজ্জন্তে গুণকৰ্মসু |
তানকৎস্নৱিদো মন্দানকৎস্নৱিন্ন বিচালয়েৎ ||৩-২৯||
অনুবাদ
প্ৰকৃতিৰ গুণত মোহিত হৈ মানুহে গুণ আৰু কৰ্মত আসক্ত হয়। সেই অসম্পূৰ্ণ জ্ঞানী মন্দবুদ্ধি লোকসকলক জ্ঞানী ব্যক্তিয়ে বিচলিত কৰিব নালাগে।
শ্লোক ৩০
ময়ি সৰ্ব্বাণি কৰ্মাণি সংন্যস্যাধ্যাত্মচেতসা |
নিৰাশীৰ্নিৰ্মমো ভূত্বা যুধ্যস্ব বিগতজ্বৰঃ ||৩-৩০||
অনুবাদ
সকলো কৰ্ম মোক অৰ্পণ কৰি, আশা আৰু মমতা ত্যাগ কৰি, শোকহীন হৈ তুমি যুদ্ধ কৰা।
শ্লোক ৩১
য়ে মে মতমিদং নিত্যমনুতিষ্ঠন্তি মানৱাঃ |
শ্রদ্ধাবন্তোহনসূয়ন্তো মুচ্যন্তে তেপি কৰ্মভিঃ ||৩-৩১||
অনুবাদ
যিসকল মানুহে দোষ দৃষ্টি নকৰাকৈ শ্ৰদ্ধাৰে মোৰ এই উপদেশ পালন কৰে, তেওঁলোকে কৰ্মৰ বন্ধনৰ পৰা মুক্ত হয়।
শ্লোক ৩২
য়ে ত্বৈতদভ্যসূয়ন্তো নানুতিষ্ঠন্তি মে মতম্ |
সৰ্ব্বজ্ঞানবিমূঢ়াংস্তান্বিদ্ধি নষ্টানচেতসঃ ||৩-৩২||
অনুবাদ
কিন্তু যিসকলে মোৰ এই উপদেশক নিন্দা কৰে আৰু পালন নকৰে, সেই মূঢ়সকলক সকলো জ্ঞানৰ পৰা বঞ্চিত আৰু নষ্ট হোৱা বুলি জানিবা।
শ্লোক ৩৩
সদৃশং চেষ্টতে স্বস্যাঃ প্ৰকৃতেৰ্জ্ঞানৱানপি |
প্ৰকৃতিং যান্তি ভূতানি নিগ্ৰহঃ কিং কৰিষ্যতি ||৩-৩৩||
অনুবাদ
জ্ঞানী ব্যক্তিয়েও নিজৰ প্ৰকৃতি অনুসৰণ কৰে। সকলো প্ৰাণীয়ে নিজৰ প্ৰকৃতিৰ বশৱৰ্তী হয়, তেনেস্থলত দমন কৰি কি হ’ব?
শ্লোক ৩৪
ইন্দ্ৰিয়স্যেন্দ্ৰিয়স্যাৰ্থে ৰাগদ্বেষৌ ব্যৱস্থিতৌ |
তয়োৰ্ন বশমাগচ্ছেত্তৌ হ্যস্য পৰিপন্থিনৌ ||৩-৩৪||
অনুবাদ
ইন্দ্ৰিয়ৰ বিষয়সমূহৰ প্ৰতি ৰাগ আৰু দ্বেষ স্বাভাৱিক। মানুহে এই দুয়োটাৰ বশৱৰ্তী হ’ব নালাগে, কাৰণ এই দুয়োটা মানুহৰ শত্ৰু।
শ্লোক ৩৫
শ্রেয়ানস্বধৰ্মো বিগুণঃ পৰধৰ্মাৎস্বনুষ্ঠিতাৎ |
স্বধৰ্মে নিধনং শ্রেয়ঃ পৰধৰ্মো ভয়াবহঃ ||৩-৩৫||
অনুবাদ
ভালদৰে পালন কৰা পৰধৰ্মতকৈ গুণহীন হ’লেও নিজৰ ধৰ্ম শ্ৰেষ্ঠ। নিজৰ ধৰ্মত মৃত্যু হোৱাও কল্যাণকৰ, কিন্তু পৰধৰ্ম ভয়াবহ।
শ্লোক ৩৬
অৰ্জুন উবাচ |
অথ কেন প্ৰযুক্তোহয়ং পাপং চৰতি পূৰুষঃ |
অনিচ্ছন্নপি বাৰ্ষ্ণেয় বলাদিব নিযোজিতঃ ||৩-৩৬||
অনুবাদ
অৰ্জুনে ক’লে— হে কৃষ্ণ, মানুহে ইচ্ছা নকৰিলেও কিহৰ প্ৰেৰণাত বলপূৰ্বক যেন পাপ কৰিবলৈ বাধ্য হয়?
শ্লোক ৩৭
শ্রীভগবানুবাচ |
কাম এষ ক্ৰোধ এষ ৰজোগুণসমুদ্ভৱঃ |
মহাশনো মহাপাপ্মা বিদ্ধ্যেনমিহ বৈৰিণম্ ||৩-৩৭||
অনুবাদ
শ্ৰীভগৱানে ক’লে— ৰজোগুণৰ পৰা উৎপন্ন হোৱা এই কাম আৰু ক্ৰোধেই মানুহৰ শত্ৰু। ই অতিশয় ভোকাতুৰ আৰু মহাপাপী, ইয়াক তুমি শত্ৰু বুলি জানিবা।
শ্লোক ৩৮
ধূমেনাব্রিয়তে বহ্নিৰ্যথাদর্শো মলেন চ |
যথোলবেনাবৃতো গৰ্ভস্তথা তেনেদমাৱৃতম্ ||৩-৩৮||
অনুবাদ
ধোঁৱাই যেনেকৈ অগ্নিক, ধূলিয়ে দাপোনক আৰু জৰায়ুৱে গৰ্ভক ঢাকি ৰাখে, তেনেকৈ কামে জ্ঞানক ঢাকি ৰাখে।
শ্লোক ৩৯
আৱৃতং জ্ঞানমেতেন জ্ঞানিনো নিত্যবৈৰিণ |
কামৰূপেণ কৌন্তেয় দুষ্পূৰেণানলেন চ ||৩-৩৯||
অনুবাদ
হে কৌন্তেয়, এই কামৰূপী শত্ৰুৱে জ্ঞানীক সদায় ঢাকি ৰাখে। ই অগ্নিৰ দৰে, যাক কেতিয়াও তৃপ্ত কৰিব নোৱাৰি।
শ্লোক ৪০
ইন্দ্ৰিয়াণি মনো বুদ্ধিবৰস্যাধিষ্ঠানমুচ্যতে |
এতৈৰ্বিমোহয়ত্যেষ জ্ঞানমাৱৃত্য দেহিনম্ ||৩-৪০||
অনুবাদ
ইন্দ্ৰিয়, মন আৰু বুদ্ধি কামৰ আশ্ৰয়স্থল। ই এইবোৰৰ দ্বাৰা জ্ঞানক ঢাকি মানুহক মোহিত কৰে।
শ্লোক ৪১
তস্মাত্ত্বমিন্দ্ৰিয়াণ্যাদৌ নিয়ম্য ভৰতৰ্ষভ |
পাপ্মানং প্ৰজহি হ্যেনং জ্ঞানবিজ্ঞাননাশনম্ ||৩-৪১||
অনুবাদ
সেয়ে হে ভৰতশ্ৰেষ্ঠ, তুমি প্ৰথমে ইন্দ্ৰিয়সমূহক নিয়ন্ত্ৰণ কৰি জ্ঞান আৰু বিজ্ঞানৰ নাশক এই পাপী কামক ধ্বংস কৰা।
কেৱল পঢ়াতকৈ বহু বেছি -
আপোনাৰ নিজৰ মনোযোগৰ ভিডিঅ 'বনাওক।
বিশ্বৰ সৈতে ভাগ বতৰা কৰিবলৈ পবিত্ৰ শ্লোকবোৰ সুন্দৰ, চিনেমাৰ ভিডিঅ "লৈ ৰূপান্তৰিত কৰক। আপোনাৰ পটভূমি বাছনি কৰক, জপৰ অডিঅ 'যোগ কৰক, আৰু আধুনিক ফৰ্মেটত গীতৰ পোহৰ বিস্তাৰ কৰক।
এই বৈশিষ্ট্যসমূহৰ বাবে এপটো ডাউনলোড কৰক
- উচ্চ মানদণ্ডৰ পটভূমি শিল্পকৰ্ম
- সংমিশ্ৰিত সংস্কৃত আৰু অৰ্থ পাঠ
- নিমজ্জনশীল চেণ্টিং আৰু সংগীত
.jpg)
গভীৰ নিমজ্জন অনুভৱ কৰক
নিত্য গীতাৰ সম্পূৰ্ণ সংস্কৰণৰ জৰিয়তে চিনেমাৰ আধ্যাত্মিক যাত্ৰা আৰম্ভ কৰক। উচ্চ মানদণ্ডৰ শ্লোগান, প্ৰামাণিক অনুবাদ, আৰু আপোনাৰ হাতৰ তলুৱাত এক শান্তিপূৰ্ণ ধ্যান অভয়াৰণ্য।
