শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত
উদ্বিগ্নতা আৰু সুস্থিৰতাৰ বিষয়ে ভাগৱত গীতা
গীতাত আধুনিক ক্লিনিক শব্দ আনক্সিটি ব্যৱহাৰ কৰা নাই। ই দুখ, ইন্দ্ৰিয়ৰ উত্তেজনাৰ বিষয়ে কথা কয়, আৰু আনন্দদায়ক আৰু বেদনাদায়ক পৰিস্থিতিৰ সময়ত স্থিৰ থকাৰ সম্ভাৱনা।
এই পৃষ্ঠাসমূহত পৰম্পৰাগত আয়াতসমূহ সমসাময়িক প্ৰশ্নৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হৈছে। এই পৃষ্ঠাসমূহত চিকিৎসা বা আধ্যাত্মিক পৰামৰ্শ নহয়, কিন্তু গাইডসমূহ পঢ়া হৈছে, আৰু তেওঁলোকে দাবী নকৰে যে কৃষ্ণই পৰৱৰ্তী সময়ত মানসিক শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।
বিষয়বস্তুটো ভেশিনী / ইণ্ডিকট্ৰান্সৰ সহায়ত অনুবাদ কৰা হৈছিল। আয়াতৰ অৰ্থ নীতি গীতাৰ বিদ্যমান ভাষাৰ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে, মেশিন অনুবাদিত শাস্ত্ৰৰ পৰা নহয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 2.14
অৰ্জুনক উত্তাপ আৰু ঠাণ্ডা, আনন্দ আৰু যন্ত্ৰণা আদিৰ সংস্পৰ্শৰ পৰিৱৰ্তন সহ্য কৰিবলৈ কয়, কাৰণ ই উদ্ভৱ হয় আৰু পাৰ হয়।
হে কৌন্তেয়! শীত-উষ্ণ আৰু সুখ-দুখ দিয়া ইন্দ্ৰিয় আৰু বিষয়ৰ সংযোগ ক্ষণস্থায়ী। সেয়া অনিত্য, গতিকে হে ভাৰত, তুমি সেয়া সহ্য কৰা।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 2.47
কাৰ্যকৰী কৰ্তব্যৰ পৰা ফলাফলৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ কৰাৰ পৰা পৃথক কৰে, যিটো উত্তেজনাৰ এক সাধাৰণ উৎস।
কৰ্ম কৰাতহে তোমাৰ অধিকাৰ, ফলত কেতিয়াও নহয়। তুমি কৰ্মফলৰ কাৰণ নহ’বা আৰু অকর্মতো আসক্ত নহ’বা।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 2.48
অভিনয়ৰ সময়ত সফলতা আৰু বিফলতাৰ সমতা হিচাপে যোগক সংজ্ঞায়িত কৰে।
হে ধনঞ্জয়! আসক্তি ত্যাগ কৰি, সিদ্ধি আৰু অসিদ্ধিত সমভাৱে থাকি যোগত অৱস্থান কৰি কৰ্ম কৰা। এই সমভাৱকেই যোগ বোলে।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.35
মনটো অশান্ত বুলি স্বীকাৰ কৰে আৰু কয় যে অনুশীলন আৰু অসহিষ্ণুতাৰ দ্বাৰা ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি।
শ্ৰীভগৱানে ক’লে— হে মহাবাহু! মন যে চঞ্চল আৰু নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কঠিন, তাত কোনো সন্দেহ নাই; কিন্তু হে কৌন্তেয়! অভ্যাস আৰু বৈৰাগ্যৰ দ্বাৰা ইয়াক বশ কৰিব পাৰি।