श्रीमद्भगवद्गीता
भागावाद गीता चिंता आणि समतोलतेवर
गीतामध्ये आधुनिक क्लिनिकल शब्द चिंता वापरला जात नाही. यात दुःख, इंद्रियांच्या चिंतेबद्दल आणि सुखद आणि वेदनादायक परिस्थिती आल्या आणि गेल्यावर स्थिर राहण्याची शक्यता आहे.
या पृष्ठे पारंपारिक श्लोकांना समकालीन प्रश्नाशी जोडतात. ते वैद्यकीय किंवा आध्यात्मिक सल्ल्याऐवजी मार्गदर्शक वाचन करीत आहेत आणि कृष्णांनी नंतरचे मनोवैज्ञानिक शब्द वापरल्याचा दावा करत नाहीत.
थीम मजकूर भाशिनी / इंडिकट्रान्स 2 सह अनुवादित करण्यात आला. मजकूर अर्थ नित्या गीताच्या विद्यमान भाषेतील मजकूरातून आहेत, मशीन-अनुवादित ग्रंथ नाही.
श्रीमद्भगवद्गीता 2.14
अर्जुनला ताप आणि थंडी, आनंद आणि वेदना या इंद्रियांचा बदल सहन करण्यास सांगते कारण ते उठतात आणि निघून जातात.
हे कुंतीपुत्रा, इंद्रियांचे विषयांशी संयोग हे थंडी-उष्णता आणि सुख-दुःख देणारे आहेत. ते उत्पन्न होतात व नाहीसे होतात, म्हणून अनित्य आहेत. तेव्हा हे भारता, ते तू सहन कर. ॥ २-१४ ॥
श्रीमद्भगवद्गीता 2.47
परिणामांना चिकटून राहण्यापासून कृती करण्याची जबाबदारी वेगळी करते, ही चिंतेचा एक सामान्य स्रोत आहे.
तुला कर्म करण्याचाच अधिकार आहे. त्यांच्या फळाविषयी कधीही नाही. म्हणून तू कर्मांच्या फळांची इच्छा करणारा होऊ नकोस. तसेच कर्म न करण्याचाही आग्रह धरू नकोस. ॥ २-४७ ॥
श्रीमद्भगवद्गीता 2.48
अभिनय करताना यश आणि अपयश यांचा समता म्हणून योगाचा अर्थ होतो.
हे धनंजय अर्जुना, तू आसक्ती सोडून तसेच सिद्धी आणि असिद्धी यामध्ये समान भाव ठेवून योगात स्थिर होऊन कर्तव्य कर्मे कर. समत्वालाच योग म्हटले जाते. ॥ २-४८ ॥
श्रीमद्भगवद्गीता 6.35
मन अस्वस्थ आहे हे मान्य करते आणि अभ्यास आणि निष्काळजीपणाने ते प्रतिबंधित केले जाऊ शकते असे म्हणते.
हे महाबाहो अर्जुना, मन चंचल आणि आवरण्यास कठीण आहे, यात शंका नाही. परंतु हे कुंतीपुत्र अर्जुना, हे मन अभ्यासाने आणि वैराग्याने ताब्यात येते. ॥ ६-३५ ॥
.jpg)
