श्रीमद भगवद गीता
चिन्ता र सन्तुष्टताको बारेमा भगवद्गीता
गीताले आधुनिक क्लिनिकल शब्द चिंता प्रयोग गर्दैन। यसले दुः ख, इन्द्रियहरूको उत्तेजना, र सुखद र पीडादायी अवस्था आउँदा र जाँदा स्थिर रहनको सम्भावनाको बारेमा कुरा गर्दछ।
यी पृष्ठहरूले परम्परागत पदहरूलाई समकालीन प्रश्नसँग जोड्दछन्। तिनीहरू गाइडहरू पढिरहेका छन्, चिकित्सा वा आध्यात्मिक सल्लाह होइनन्, र उनीहरूले कृष्णले पछि मनोवैज्ञानिक शब्दहरू प्रयोग गरेको दाबी गर्दैनन्।
विषयवस्तु पाठको अनुवाद Bhashini / IndicTrans2 को साथ गरिएको थियो। पद अर्थहरू Nitya Gita को अवस्थित भाषा पाठबाट छन्, मेशिन अनुवादित शास्त्रबाट होइन।
श्रीमद भगवद गीता 2.14
अर्जुनलाई ताप र चिसो, आनन्द र पीडाको परिवर्तनको सामना गर्न आग्रह गर्दछ किनकि तिनीहरू उठ्छन् र बित्छन्।
हे कुन्तीपुत्र! शीत, उष्ण, सुख र दुःख दिने इन्द्रिय र विषयहरूको संयोग आउने-जाने र अनित्य हुन्छ, त्यसैले हे भारत! तिमी त्यसलाई सहन गर।
श्रीमद भगवद गीता 2.47
यसले क्रियाकलापको दायित्वलाई परिणाममा अडिग रहनबाट अलग गर्दछ, जुन उत्तेजनाको सामान्य स्रोत हो।
कर्म गर्ने मात्र तिम्रो अधिकार छ, फलमा कहिल्यै होइन। तिमी कर्मफलको हेतु नबन र अकर्ममा पनि तिम्रो आसक्ति नहोस्।
श्रीमद भगवद गीता 2.48
योगलाई अभिनयको क्रममा सफलता र असफलताको समानताको रूपमा परिभाषित गर्दछ।
हे धनञ्जय! आसक्ति त्यागेर तथा सिद्धि र असिद्धिमा समभाव राखेर योगमा स्थित भई कर्म गर। यो समभाव नै योग भनिन्छ।
श्रीमद भगवद गीता 6.35
यसले दिमाग अस्थिर छ भनेर स्वीकार गर्दछ र अभ्यास र उदासीनताद्वारा यसलाई नियन्त्रण गर्न सकिन्छ भन्छ।
।।६.३५।। श्रीभगवान्ले भन्नुभयो -- हे महाबाहो ! नि:सन्देह मन चंचल र कठिनताले वशमा हुने खालको छ; तर, हे कुन्तीपुत्र ! यसलाई अभ्यास र वैराग्यद्वारा वशमा गर्न सकिन्छ।।