ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା
ଭୋଗବାଦ୍ ଗୀତାରେ ଉଦ୍ବେଗ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟତା
ଗୀତା ଆଧୁନିକ କ୍ଲିନିକାଲ୍ ଶବ୍ଦ ଚିନ୍ତା ବ୍ୟବହାର କରେ ନାହିଁ। ଏହା ଦୁଃଖ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ତେଜନା ଏବଂ ମନୋରମ ଏବଂ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ପରିସ୍ଥିତି ଆସିବା ଏବଂ ଯିବା ସମୟରେ ସ୍ଥିର ରହିବାର ସମ୍ଭାବନା ବିଷୟରେ କହୁଛି।
ଏହି ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକ ପାରମ୍ପରିକ ଶ୍ଳୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ସମସାମୟିକ ପ୍ରଶ୍ନ ସହିତ ଯୋଡ଼ିଥାଏ। ସେମାନେ ଗାଇଡ୍ ପଢ଼ୁଛନ୍ତି, ଡାକ୍ତରୀ କିମ୍ବା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପରାମର୍ଶ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ଦାବି କରନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ କୃଷ୍ଣ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାନସିକ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ।
ବିଷୟବସ୍ତୁ ପାଠକୁ ଭଶିନୀ / ଇଣ୍ଡିକଟ୍ରାନ୍ସ ମାଧ୍ୟମରେ ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଥିଲା। ବାକ୍ୟର ଅର୍ଥ ନିତ୍ୟ ଗୀତାଙ୍କ ପ୍ରଚଳିତ ଭାଷା ପାଠରୁ, ମେସିନ ଅନୁବାଦିତ ଗ୍ରନ୍ଥରୁ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 2.14
ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଉତ୍ତାପ ଓ ଶୀତ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିବାକୁ କୁହନ୍ତି କାରଣ ସେମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି ।
ହେ କୁନ୍ତିପୁତ୍ର! ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସି ସାମୟିକ ଭାବରେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅନୁଭୂତି ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଆନ୍ତି । ଏହିସବୁ ଅନୁଭୂତି ଅସ୍ଥାୟୀ ଅଟେ ଏବଂ ତାହା ଶୀତ ଓ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁ ପରି ଆସିଥାଏ ଓ ଯାଇଥାଏ । ହେ ଭରତ ବଂଶଜ! ସେଥିରେ ବିଚଳିତ ନ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ସହ୍ୟ କରିବାକୁ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 2.47
କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଫଳାଫଳ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ରଖିବା ଠାରୁ ଅଲଗା କରିଥାଏ, ଯାହା ଉତ୍ତେଜନା ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଏକ ସାଧାରଣ ଉତ୍ସ ।
ବେଦବିହିତ କର୍ମ କରିବାରେ ତୁମର ଅଧିକାର ଅଛି, କିନ୍ତୁ କର୍ମର ଫଳରେ ତୁମର ଅଧିକାର ନାହିଁ । ନିଜକୁ କେବେ ବି ତୁମର କର୍ମ ଫଳର କାରଣ ଭାବେ ବିବେଚନା କରନାହିଁ, ବା କର୍ତ୍ତବ୍ୟହୀନତା ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଅନାହିଁ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 2.48
ଅଭିନୟ କରିବା ସମୟରେ ସଫଳତା ଓ ବିଫଳତା ମଧ୍ୟରେ ସମାନତା ବୋଲି ଯୋଗର ପରିଭାଷା ।
ହେ ଅର୍ଜୁନ! ସଫଳତା ଓ ବିଫଳତା ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରହିତ ହୋଇ ତୁମେ ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କର । ଏହି ସମଭାବ ହିଁ ଯୋଗ ଅଟେ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 6.35
ମନର ଅଶାନ୍ତିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରେ ଏବଂ କୌଶଳ ଏବଂ ନିରପେକ୍ଷତା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇପାରିବ ବୋଲି କହିଥାଏ ।
ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ହେ ମହାବାହୁ କୁନ୍ତୀ ପୁତ୍ର! ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ତାହା ସତ୍ୟ ଅଟେ; ପ୍ରକୃତରେ ମନକୁ ବଶ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର । କିନ୍ତୁ ଅଭ୍ୟାସ ଏବଂ ବୈରାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇ ପାରିବ ।