শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত
ভাগৱদ গীতাৰ বিষয়ে চিন্তা কৰক
অৰ্জুনে কয় যে বতাহৰ দৰে মনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটোও কঠিন। কৃষ্ণই সন্মত হয় আৰু এতিয়াও অনুশীলন শিকায়।
এই আয়াতসমূহে গীতাৰ যোগৰ শব্দভান্ডাৰত মনক বৰ্ণনা কৰে, সমসাময়িক স্নায়ুবিজ্ঞানত নহয়।
বিষয়বস্তুটো ভেশিনী / ইণ্ডিকট্ৰান্সৰ সহায়ত অনুবাদ কৰা হৈছিল। আয়াতৰ অৰ্থ নীতি গীতাৰ বিদ্যমান ভাষাৰ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে, মেশিন অনুবাদিত শাস্ত্ৰৰ পৰা নহয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.5
নিজক এককভাৱে উত্তোলন কৰা।
মনুষ্যই নিজৰ দ্বাৰা নিজৰ উদ্ধাৰ কৰিব লাগে, নিজৰ পতন ঘটাব নালাগে; কাৰণ আত্মাই আত্মাৰ বন্ধু আৰু আত্মাই আত্মাৰ শত্ৰু।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.6
আত্মাক বন্ধু বা শত্ৰু হিচাপে গণ্য কৰা।
যিজনৰ দ্বাৰা নিজৰ মন আৰু ইন্দ্ৰিয় জয় কৰা হৈছে, তেওঁৰ বাবে আত্মা বন্ধুস্বৰূপ; কিন্তু যিজনৰ মন নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণত নাই, তেওঁৰ বাবে আত্মাই শত্ৰুৰ দৰে আচৰণ কৰে।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.26
ভ্ৰমি ফুৰা মনটো ঘূৰাই আনিবা।
চঞ্চল আৰু অস্থিৰ মন যি যি কাৰণত বিষয়ৰ ফালে ধাৱমান হয়, সেই সেই কাৰণৰ পৰা তাক আঁতৰাই আনি নিজৰ বশলৈ আনিব লাগে।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.34
অৰ্জুনৰ বিৰোধিতাঃ মন অশান্ত, অস্থিৰ, শক্তিশালী আৰু মূৰ্খ।
হে কৃষ্ণ! মন অতি চঞ্চল, প্ৰমথী, বলৱান আৰু দৃঢ়; সেয়ে বায়ুৰ দৰেই ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা মই অতি কঠিন বুলি ভাবোঁ।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.35
কৃষ্ণৰ উত্তৰঃ অনুশীলন আৰু নিষ্ঠা।
শ্ৰীভগৱানে ক’লে— হে মহাবাহু! মন যে চঞ্চল আৰু নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কঠিন, তাত কোনো সন্দেহ নাই; কিন্তু হে কৌন্তেয়! অভ্যাস আৰু বৈৰাগ্যৰ দ্বাৰা ইয়াক বশ কৰিব পাৰি।
.jpg)
