শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত
অনুশাসন আৰু অনুশীলনৰ বিষয়ে ভাগৱাদ গীতা
ইয়াত অনুশাসন হ'ল কঠোৰ আত্ম-দণ্ডতকৈ যোগ আৰু অভ্যাসায়ৰ ওচৰ চাপিছে। গীতাটোত মনটো কঠিন আৰু এতিয়াও প্ৰশিক্ষণযোগ্য বুলি কোৱা হৈছে।
এই আয়াতসমূহে অনুশীলনৰ পথ ধাৰণ কৰে। এই আয়াতসমূহে উৎপাদনশীলতা হেক নহয়।
বিষয়বস্তুটো ভেশিনী / ইণ্ডিকট্ৰান্সৰ সহায়ত অনুবাদ কৰা হৈছিল। আয়াতৰ অৰ্থ নীতি গীতাৰ বিদ্যমান ভাষাৰ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে, মেশিন অনুবাদিত শাস্ত্ৰৰ পৰা নহয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.5
এজন ব্যক্তিয়ে নিজকে নিজে উন্নত কৰিব লাগে আৰু নিজকে অৱমাননা কৰিব নালাগে।
মনুষ্যই নিজৰ দ্বাৰা নিজৰ উদ্ধাৰ কৰিব লাগে, নিজৰ পতন ঘটাব নালাগে; কাৰণ আত্মাই আত্মাৰ বন্ধু আৰু আত্মাই আত্মাৰ শত্ৰু।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.6
আত্মাই বন্ধু বা শত্ৰু হ'ব পাৰে, তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হৈছে নে নাই।
যিজনৰ দ্বাৰা নিজৰ মন আৰু ইন্দ্ৰিয় জয় কৰা হৈছে, তেওঁৰ বাবে আত্মা বন্ধুস্বৰূপ; কিন্তু যিজনৰ মন নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণত নাই, তেওঁৰ বাবে আত্মাই শত্ৰুৰ দৰে আচৰণ কৰে।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.26
যি ঠাইত অশান্ত মনটো ঘূৰি ফুৰে, তাক পুনৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব লাগে।
চঞ্চল আৰু অস্থিৰ মন যি যি কাৰণত বিষয়ৰ ফালে ধাৱমান হয়, সেই সেই কাৰণৰ পৰা তাক আঁতৰাই আনি নিজৰ বশলৈ আনিব লাগে।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.35
মনটো অশান্ত, কিন্তু অনুশীলন আৰু অসহিষ্ণুতাৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত।
শ্ৰীভগৱানে ক’লে— হে মহাবাহু! মন যে চঞ্চল আৰু নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ কঠিন, তাত কোনো সন্দেহ নাই; কিন্তু হে কৌন্তেয়! অভ্যাস আৰু বৈৰাগ্যৰ দ্বাৰা ইয়াক বশ কৰিব পাৰি।
.jpg)
