শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত
সফলতা আৰু কাৰ্যত দক্ষতাৰ বিষয়ে ভাগৱাদ গীতা
য'ত আধুনিক অনুসন্ধানকাৰীয়ে সফলতাৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰে, গীতাত যোগ, দক্ষতা আৰু লাভৰ দাসত্ব নোহোৱা মানসিকতাৰ বিষয়ে কোৱা হয়।
পাঠ্যটোৱে সমৃদ্ধিৰ সূত্ৰ প্ৰদান নকৰে, বৰঞ্চ সফলতাক ফলৰ পৰা কার্য আৰু বুজাবুজিৰ গুণলৈ স্থানান্তৰিত কৰে।
বিষয়বস্তুটো ভেশিনী / ইণ্ডিকট্ৰান্সৰ সহায়ত অনুবাদ কৰা হৈছিল। আয়াতৰ অৰ্থ নীতি গীতাৰ বিদ্যমান ভাষাৰ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে, মেশিন অনুবাদিত শাস্ত্ৰৰ পৰা নহয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 2.47
ফল-মূলৰ দাবীৰ অবিহনে কৰ্মৰ বিষয়ে সৰ্বাধিক উদ্ধৃত আয়াত।
কৰ্ম কৰাতহে তোমাৰ অধিকাৰ, ফলত কেতিয়াও নহয়। তুমি কৰ্মফলৰ কাৰণ নহ’বা আৰু অকর্মতো আসক্ত নহ’বা।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 2.50
যোগাভ্যাসক কাৰ্যকৰী দক্ষতা বুলি কোৱা হয়।
বুদ্ধিযুক্ত পুৰুষে পুণ্য আৰু পাপ দুয়োকো ত্যাগ কৰে। সেয়ে যোগৰ বাবে যুদ্ধ কৰা। কৰ্মত দক্ষতাকেই যোগ বোলে।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 6.1
যোগাসনক ইয়াক ত্যাগ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰয়োজনীয় কাৰ্য্য সম্পাদন কৰাৰ সৈতে সংযোজিত কৰে।
শ্ৰীভগৱানে ক’লে— যিজন পুৰুষে কৰ্মফলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰি নিজৰ কৰ্তব্য কৰ্ম সম্পাদন কৰে, তেৱেঁই প্ৰকৃত সন্ন্যাসী আৰু যোগী; কেৱল অগ্নি বা কৰ্ম ত্যাগ কৰা জন নহয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 18.46
সকলো জীৱৰ উৎপত্তিৰ উপাসনাৰ সৈতে কামৰ সংযোগ স্থাপন কৰে।
যি পৰমাত্মাৰ পৰা সকলো প্ৰাণীৰ সৃষ্টি হৈছে আৰু যি এই সমগ্ৰ জগতত ব্যাপ্ত হৈ আছে, সেই পৰমাত্মাক নিজৰ কৰ্মৰ দ্বাৰা পূজা কৰি মানুহে সিদ্ধি লাভ কৰে।
.jpg)
