ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା
ସଫଳତା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦକ୍ଷତା ଉପରେ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା
ଆଧୁନିକ ଅନୁସନ୍ଧାନକାରୀମାନେ ସଫଳତା ବିଷୟରେ ପଚାରନ୍ତି, ଗୀତା ଯୋଗ, କୌଶଳ ଏବଂ ଏକ ମନ ବିଷୟରେ କହୁଛି ଯାହା ଲାଭର ଦାସ ନୁହେଁ ।
ଏହି ପାଠରେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କୌଣସି ସୂତ୍ର ନାହିଁ, ଏହା ସଫଳତାର ଫଳରୁ କାର୍ଯ୍ୟର ଗୁଣବତ୍ତା ଏବଂ ବୁଝାମଣାକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ କରେ ।
ବିଷୟବସ୍ତୁ ପାଠକୁ ଭଶିନୀ / ଇଣ୍ଡିକଟ୍ରାନ୍ସ ମାଧ୍ୟମରେ ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଥିଲା। ବାକ୍ୟର ଅର୍ଥ ନିତ୍ୟ ଗୀତାଙ୍କ ପ୍ରଚଳିତ ଭାଷା ପାଠରୁ, ମେସିନ ଅନୁବାଦିତ ଗ୍ରନ୍ଥରୁ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 2.47
ଫଳ ପାଇଁ ଦାବି ନକରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ବିଷୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଉଦ୍ଧୃତ ବାକ୍ୟ ।
ବେଦବିହିତ କର୍ମ କରିବାରେ ତୁମର ଅଧିକାର ଅଛି, କିନ୍ତୁ କର୍ମର ଫଳରେ ତୁମର ଅଧିକାର ନାହିଁ । ନିଜକୁ କେବେ ବି ତୁମର କର୍ମ ଫଳର କାରଣ ଭାବେ ବିବେଚନା କରନାହିଁ, ବା କର୍ତ୍ତବ୍ୟହୀନତା ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଅନାହିଁ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 2.50
ଯୋଗକୁ କୌଶଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଷ୍ଠାପର ଭାବରେ ଆସକ୍ତି ରହିତ କର୍ମାଭ୍ୟାସ କରିଥାଏ, ସେ ଉଭୟ ଭଲ ମନ୍ଦ କର୍ମର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଠାରୁ ଏହି ଜନ୍ମରେ ହିଁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ । ତେଣୁ ଯୋଗ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟିତ ହୁଅ, ଯାହାକି କୁଶଳତା ପୂର୍ବକ (ସଠିକ୍ ଚେତନା ଯୁକ୍ତ ହୋଇ) କର୍ମ କରିବାର କଳା ଅଟେ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 6.1
ଯୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସହିତ ଯୋଡ଼ିଥାଏ ।
ଶ୍ରୀ ଭଗବାନ କହିଲେ; ଯେଉଁମାନେ କର୍ମଫଳ ପ୍ରତି କାମନା ନରଖି ତାଙ୍କର ବିହିତ କର୍ମ କରିଥାଆନ୍ତି, ବାସ୍ତବରେ ସେମାନେ ହିଁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ (ତ୍ୟାଗୀ) ଓ ଯୋଗୀ ଅଟନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ଯଜ୍ଞାଦି ( ଯେପରି କି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର)ବା ଶାରୀରିକ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରିଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୋଗୀ ନୁହଁନ୍ତି ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 18.46
କାମକୁ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଉତ୍ପତ୍ତିର ଉପାସନା ସହିତ ଯୋଡ଼େ ।
ନିଜର ସ୍ୱାଭାବିକ ବୃତ୍ତି ମାଧ୍ୟମରେ ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଉଦ୍ଭବ ସ୍ଥଳ ଏବଂ ବିଶ୍ୱରେ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଉପାସନା କରିଥାଏ, ସେହି କର୍ମ ସମ୍ପାଦନ କରି ସେ ସହଜରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥାଏ ।