শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত
ক্ষোভৰ বিষয়ে ভাগৱত গীতা
গীতাত ক্ষোভক আকাংক্ষা আৰু সংযুক্তিৰ নিম্নমুখী প্ৰভাৱ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়, নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে বিচ্ছিন্ন মানসিকতা হিচাপে নহয়।
এইটো এটা আয়াতৰ মানচিত্ৰ, গীতাটো ক্ৰোধ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে এটা ম্যানুৱেল বুলি দাবী কৰা নহয়।
বিষয়বস্তুটো ভেশিনী / ইণ্ডিকট্ৰান্সৰ সহায়ত অনুবাদ কৰা হৈছিল। আয়াতৰ অৰ্থ নীতি গীতাৰ বিদ্যমান ভাষাৰ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে, মেশিন অনুবাদিত শাস্ত্ৰৰ পৰা নহয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 2.62–63
বস্তুবোৰৰ ওপৰত ধ্যান কৰাৰ পৰা সংলগ্নতা আৰু আকাংক্ষা, তাৰ পিছত ক্ৰোধ, বিভ্ৰান্তি আৰু বৈষম্যৰ ধ্বংসৰ পৰ্যায়লৈ ধাৰাবাহিকতা অনুসৰণ কৰে।
বিষয়ৰ চিন্তা কৰিলে আসক্তি হয়, আসক্তিৰ পৰা কাম (ইচ্ছা) আৰু কামৰ পৰা ক্ৰোধ হয়। ক্ৰোধৰ পৰা মোহ, মোহৰ পৰা স্মৃতিভ্ৰম, স্মৃতিভ্ৰমৰ পৰা বুদ্ধিৰ নাশ আৰু বুদ্ধিৰ নাশ হ’লে মানুহৰ পতন হয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 16.21
ই আকাংক্ষা, ক্ৰোধ আৰু লোভক ধ্বংসৰ ত্ৰিগুণ গেট হিচাপে অভিহিত কৰে।
কাম, ক্ৰোধ আৰু লোভ— এই তিনিটা আত্মবিনাশৰ নৰকদ্বাৰ। সেয়েহে এই তিনিটাক ত্যাগ কৰিব লাগে।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 5.26
জ্ঞানীসকলৰ বিষয়ে লিখা হৈছে, যিসকলে তেওঁলোকৰ সন্দেহৰ পৰা মুক্ত হয় আৰু তেওঁলোকৰ আকাংক্ষা আৰু ক্ৰোধৰ পৰা মুক্ত হয়।
কাম আৰু ক্ৰোধৰ পৰা মুক্ত, সংযতচিত্ত আৰু আত্মজ্ঞানী যতিসকলৰ বাবে সকলো দিশতে ব্ৰহ্মনিৰ্বাণ বা মোক্ষ বিদ্যমান।
.jpg)
