ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା
କ୍ରୋଧ ଉପରେ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା
ଗୀତା ରାଗକୁ ଇଚ୍ଛା ଏବଂ ଆବେଗର ନିମ୍ନପ୍ରବାହ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରେ, ପରିଚାଳନା ପାଇଁ ଏକ ପୃଥକ ମନୋଭାବ ନୁହେଁ ।
ଏହା ହେଉଛି ପଦଗୁଡ଼ିକର ଏକ ମାନଚିତ୍ର, ଗୀତା ଏକ କ୍ରୋଧ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମାନୁଆଲ୍ ବୋଲି ଦାବି ନୁହେଁ ।
ବିଷୟବସ୍ତୁ ପାଠକୁ ଭଶିନୀ / ଇଣ୍ଡିକଟ୍ରାନ୍ସ ମାଧ୍ୟମରେ ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଥିଲା। ବାକ୍ୟର ଅର୍ଥ ନିତ୍ୟ ଗୀତାଙ୍କ ପ୍ରଚଳିତ ଭାଷା ପାଠରୁ, ମେସିନ ଅନୁବାଦିତ ଗ୍ରନ୍ଥରୁ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 2.62–63
ବସ୍ତୁ ଉପରେ ମନ ଲଗାଇବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆବେଗ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାକୁ, ତା'ପରେ କ୍ରୋଧ, ଭ୍ରମ ଏବଂ ଭେଦଭାବର ବିନାଶକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରେ ।
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁର ବାରମ୍ବାର ଚିନ୍ତନ କରିବା ଫଳରେ ବ୍ୟକ୍ତିର ତା’ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଜାତ ହୁଏ । ଆସକ୍ତିରୁ କାମନା ଏବଂ କାମନାରୁ କ୍ରୋଧ ଜାତ ହୁଏ । କ୍ରୋଧ ବିଚାରଶକ୍ତିକୁ ସମ୍ମୋହିତ କରିଦିଏ, ଯଦ୍ୱାରା ସ୍ମୃତି ଶକ୍ତି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ । ସ୍ମୃତି ଭ୍ରମିତ ହେଲେ ବୁଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ ହୁଏ ବ୍ୟକ୍ତିର ପତନ ହୋଇଥାଏ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 16.21
ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭକୁ ବିନାଶର ତିନିଗୋଟି ଦ୍ୱାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଜୀବକୁ ଆତ୍ମ-ବିନାଶର ନର୍କକୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ ତିନୋଟି ଦ୍ୱାର ରହିଛି - କାମ, କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଲୋଭ । ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ସେହି ତିନୋଟିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 5.26
ସେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହୁଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ହଜିଯିବା ପରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ଇଛା ଏବଂ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ।
ଯେଉଁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ, କ୍ରମାଗତ ଉଦ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା, କାମନା ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇ ଥାଆନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ମନକୁ ସଂଯତ କରି ଆତ୍ମ ଅନୁଭୂତି ଲାଭ କରିଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବତୋ ଭାବରେ ମାୟିକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ରହନ୍ତି ।
.jpg)
