ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା
ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା
ମୃ-ତ୍ୟୁ କ'ଣ? ମୃ-ତ୍ୟୁ କ'ଣ?
ଏହା ହେଉଛି ଆତ୍ମ ଓ ଶରୀର ବିଷୟରେ ଶାସ୍ତ୍ର, ଶୋକ ଉପଦେଶ କିମ୍ବା ଶବ ସତ୍କାରର ସ୍ଥାନ ନୁହେଁ ।
ବିଷୟବସ୍ତୁ ପାଠକୁ ଭଶିନୀ / ଇଣ୍ଡିକଟ୍ରାନ୍ସ ମାଧ୍ୟମରେ ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଥିଲା। ବାକ୍ୟର ଅର୍ଥ ନିତ୍ୟ ଗୀତାଙ୍କ ପ୍ରଚଳିତ ଭାଷା ପାଠରୁ, ମେସିନ ଅନୁବାଦିତ ଗ୍ରନ୍ଥରୁ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 2.20
ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ କି ମରିବ ନାହିଁ ।
ଆତ୍ମାର ଜନ୍ମ ନାହିଁ ବା ତା’ର ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ । ଏମିତି ସମୟ ନଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିଲା ବା ଏମିତି ସମୟ ନାହିଁ ଯେତେବେଳେ ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିବ ନାହିଁ । ଆତ୍ମାର ଜନ୍ମ ନାହିଁ; ଏହା ଚିରନ୍ତନ, ଅମର ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ଅଟେ । ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେବା ସହିତ ଏହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 2.22
ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପରିପକ୍ୱ ପୋଷାକ ଫିଙ୍ଗି ଦିଅନ୍ତି, ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପରିପକ୍ୱ ଶରୀର ଫିଙ୍ଗି ଦିଅନ୍ତି ।
ଯେପରି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ପୁରାତନ ବସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରି ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥାଆନ୍ତି, ସେହିପରି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଆତ୍ମା ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି ଏକ ନୂତନ ଶରୀର ଧାରଣ କରେ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 2.27
ଜନ୍ମ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ; ସେଥିପାଇଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ ନହେବାକୁ କୁହାଯାଇଛି ।
ଯିଏ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି ତାର ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ । ଯାହାର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି ତାର ପୁର୍ନଜନ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ । ତେଣୁ ତୁମେ ଏହି ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ପାଇଁ ଶୋକ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା 8.5
ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ବରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରି ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ । ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
.jpg)
