শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত
মৃত্যুৰ বিষয়ে ভাগৱত গীতা
২. মৃত্যুৰ সময়ত আমাৰ মনত কি অৱকাশ আছে?
এই শাস্ত্রত আত্মাৰ বিষয়ে আৰু শৰীৰৰ বিষয়ে লিখা আছে, শোকৰ উপদেশ বা মৈদামৰ বিষয়ে লিখা নহয়।
বিষয়বস্তুটো ভেশিনী / ইণ্ডিকট্ৰান্সৰ সহায়ত অনুবাদ কৰা হৈছিল। আয়াতৰ অৰ্থ নীতি গীতাৰ বিদ্যমান ভাষাৰ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে, মেশিন অনুবাদিত শাস্ত্ৰৰ পৰা নহয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 2.20
আত্মাৰ জন্ম নহয় আৰু মৃত্যুও নহয়।
এই আত্মা কেতিয়াও জন্ম নহয় আৰু নমৰে। ই অজন্ম, নিত্য, শাশ্বত আৰু পুৰণি। শৰীৰ ধ্বংস হ’লেও ই ধ্বংস নহয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 2.22
[সম্পাদনা কৰক]
যিদৰে মানুহে পুৰণি বস্ত্ৰ ত্যাগ কৰি নতুন বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে, সেইদৰে দেহী আত্মাই পুৰণি শৰীৰ ত্যাগ কৰি নতুন শৰীৰ ধাৰণ কৰে।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 2.27
জন্মৰ বাবে মৃত্যু নিশ্চিত, আৰু মৃত্যুৰ বাবে জন্ম নিশ্চিত; সেয়েহে অৰ্জুনক অনিবাৰ্যতাৰ বাবে শোক নকৰিবলৈ কোৱা হয়।
জন্ম লোৱা জনৰ মৃত্যু নিশ্চিত আৰু মৃত জনৰ জন্ম নিশ্চিত। সেয়ে যি অপৰিহাৰ্য, তাৰ বাবে তুমি শোক নকৰিবা।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 8.5
মৃত্যুৰ সময়ত যিজনে কৃষ্ণক স্মৰণ কৰে তেওঁ কৃষ্ণৰ অস্তিত্ব লাভ কৰে বুলি কোৱা হয়।
যি ব্যক্তিয়ে অন্তিম কালত মোক স্মৰণ কৰি দেহ ত্যাগ কৰে, তেওঁ মোৰ স্বৰূপ লাভ কৰে; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।
.jpg)
