শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত
ভীতিৰ বিষয়ে ভাগৱত গীতা
অৰ্জুনৰ সংকটৰ আৰম্ভণি হ'ল দুখ আৰু যুদ্ধৰ পৰা সাৰি যোৱা। ইয়াৰ পিছত শিকোৱা শিক্ষাত আত্মাৰ প্ৰকৃতি আৰু নিৰুৎসাহৰ দৰে গুণসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত থাকে।
মৃত্যুৰ আশংকা আৰু কৰ্তব্যৰ আশংকা দুয়োটাকে লক্ষ্য কৰি লোৱা হৈছে।
বিষয়বস্তুটো ভেশিনী / ইণ্ডিকট্ৰান্সৰ সহায়ত অনুবাদ কৰা হৈছিল। আয়াতৰ অৰ্থ নীতি গীতাৰ বিদ্যমান ভাষাৰ পাঠৰ পৰা লোৱা হৈছে, মেশিন অনুবাদিত শাস্ত্ৰৰ পৰা নহয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 2.20
স্বয়ং জন্ম নহয় আৰু মৰেও নাপায়; যেতিয়া শৰীৰক হত্যা কৰা হয়, তেতিয়া সি মৰেও নাপায়।
এই আত্মা কেতিয়াও জন্ম নহয় আৰু নমৰে। ই অজন্ম, নিত্য, শাশ্বত আৰু পুৰণি। শৰীৰ ধ্বংস হ’লেও ই ধ্বংস নহয়।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 4.10
বহুতে আশ্ৰয় লৈছে, আবেগ, ভয় আৰু ক্ৰোধৰ পৰা মুক্ত হৈছে আৰু কৃষ্ণৰ জ্ঞানৰ দ্বাৰা পৰিষ্কাৰ হৈছে।
ৰাগ, ভয় আৰু ক্ৰোধৰ পৰা মুক্ত, মোৰ আশ্ৰয় লোৱা বহু পুৰুষ জ্ঞানৰূপ তপস্যাৰ দ্বাৰা পৱিত্ৰ হৈ মোৰ স্বৰূপ প্ৰাপ্ত হৈছে।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 16.1–3
[সম্পাদনা কৰক]
শ্ৰীভগৱানে ক’লে— অভয়, অন্তঃকৰণৰ শুদ্ধি, জ্ঞানযোগত দৃঢ় অৱস্থান, দান, ইন্দ্ৰিয় দমন, যজ্ঞ, বেদপাঠ, তপস্যা আৰু সৰলতা। অহিংসা, সত্য, ক্ৰোধৰ অভাৱ, ত্যাগ, শান্তি, পৰনিন্দা নকৰা, প্ৰাণীৰ প্ৰতি দয়া, লোভৰ অভাৱ, মৃদুতা, লাজ আৰু চঞ্চলতাহীনতা। হে ভাৰত! তেজ, ক্ষমা, ধৈৰ্য, বাহ্যিক শুদ্ধি, অদ্ৰোহ আৰু অহংকাৰৰ অভাৱ— এইবোৰ দৈৱী সম্পদ লৈ জন্ম লোৱা পুৰুষৰ লক্ষণ।
শ্ৰীমদ ভগৱাদগীত 18.66
অন্তিম আশ্ৰয় শ্লোক, প্রায়শই ধৰ্মত বিফল হোৱাৰ ভয়ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পাঠ কৰা হয়।
সকলো ধৰ্ম ত্যাগ কৰি কেৱল মোৰ শৰণাপন্ন হোৱা, মই তোমাক সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত কৰিম, তুমি শোক নকৰিবা।
.jpg)
