দৈবাসুৰসম্পদ্বিভাগযোগ - Verse শ্লোক ১৩, ১৪, ১৫ আৰু ১৬
শ্লোক ১৩, ১৪, ১৫ আৰু ১৬
ইদমদ্য ময়া লব্ধমিমং প্ৰাপ্স্যে মনোৰথম্ |
ইদমস্তীদপিম মে ভৱিষ্যতি পুনৰ্ধনম্ ||১৬-১৩||
অসৌ ময়া হতঃ শত্ৰুৰ্হনিষ্যে চাপৰানপি |
ঈশ্বৰোহমহমহং ভোগী সিদ্ধোহহং বলৱান্সুখী ||১৬-১৪||
আঢ্যোহভিজানৱানস্মি কোঽন্যোহস্তি সদৃশো ময়া |
যজ্ঞ্যে দাস্যামি মোদিষ্য ইত্যজ্ঞানৱিমোহিতাঃ ||১৬-১৫||
অনেকচিত্তবিভ্ৰান্তা মোহজালসমাবৃতাঃ |
প্ৰসক্তাঃ কামভোগেষু পতন্তি নৰকেঽশুচৌ ||১৬-১৬||
Translation
তেওঁলোকে ভাবে— 'আজি মই ইমান পালোঁ, এই মনোৰথ পূৰণ কৰিম। মোৰ ইমান ধন আছে আৰু ভৱিষ্যতে আৰু হ’ব। এই শত্ৰুক মই মাৰিলোঁ, আনবোৰকো মাৰিম। মই ঈশ্বৰ, মই ভোগী, মই সিদ্ধ, মই বলৱান আৰু সুখী। মই ধনী আৰু কুলীন, মোৰ সমান কোন আছে? মই যজ্ঞ কৰিম, দান দিম, আনন্দ কৰিম।' এনেদৰে অজ্ঞানতাত তেওঁলোক মোহিত হয়। বহু ধৰণৰ চিন্তাৰে ভ্ৰান্ত, মোহৰ জালত আৱদ্ধ আৰু বিষয়-ভোগত আসক্ত হৈ তেওঁলোক অতি অশুচি নৰকত পৰে।